separator

Welkom in de MediterraNed Blog!

Als u een bijdrage in deze blog wilt plaatsen, dan kunt u uw tekst eventueel met kop en foto sturen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Han van Meegeren: Woman Reading a Letter, 1940. Found in the collection of Rijksmuseum, Amsterdam. (Photo by Fine Art Images/Heritage Images/Getty Images)

 

Afgelopen dinsdag 18 mei vond er een conferentie over een beroemde kunstvervalser plaats. Deze figuur, beter bekend als de vervalser van Vermeer, heette Han van Meegeren.

Hij is in 1889 in Deventer geboren en tussen 1907 en 1913 studeerde hij bouwkunde in Delft. Hij trouwde in het jaar 1912 met de Maleisische prinses Zoraida. In hetzelfde jaar werd hun zoon Jacques geboren en in 1915 werd hun dochter Pauline geboren.

Hij won verschillende prijzen en hij kon aan de slag bij een bekend kunsttijdschrift genaamd de kemphaan. Hij beschouwde sommige werken als decadent en gedegenereerd.

In het jaar 1921 maakte hij een kunstreisje naar Italië. Nadien begon hij alcoholtests te doen om de originele werken kunnen te identificeren.

Door de jaren heeft hij zijn vaardigheden verbeterd om de vervalsingen zo goed mogelijk te kunnen maken. De authenticiteit is in twijfel getrokken en er is een onderwerp dat nog steeds wordt bestudeerd, aangezien hij een zeer invloedrijk persoon was.

Ondanks het feit dat zijn werken vervalsingen waren, hadden musea er vaak belangstelling voor. Hij besloot ook samen met de nazi’s te werken om er zelf beter van te worden.

Verder is er een film die de laatste Vermeer heet, die in 2019 werd opgenomen en is in verschillende talen vertaald.

Ten slotte ga ik het over mijn mening hebben. De waarheid is dat ik het erg leuk vond, hoewel ik het niet erg goed kon volgen, omdat er veel technische details waren.

Aangezien ik altijd naar de positieve kant moet kijken, wil ik zeggen dat ik veel geleerd heb en dat het ook een goede oefening voor de cursus van deze zomer in Gent is.

woensdag, 28 juli 2021 09:15

De kunst van de musea en de onafhankelijke kunst

Geschreven door

Voordat Han van Meegeren schilderijen van Vermeer vervalste, streefde hij naar een onafhankelijke kunst die meer neigt naar het modernisme. Omdat hij veel schilderijen heel goed kon vervalsen heeft hij zijn abstracte kunst toch achter zich gelaten. Deze keuze toont aan dat er in de kunstwereld populaire stromingen zijn waarvan sommige kunstenaars kunnen leven, terwijl andere miskend blijven.

Tegenwoordig is de kloof tussen de populaire en onpopulaire kunststromingen minder groot. Een van de argumenten die dit standpunt ondersteunt is het slagen van de onafhankelijke kunst in Parijs. De meeste toeristen die een weekend in Parijs doorbrengen, zijn gewend om het Louvre, het museum van Orsay of van Pompidou te bezoeken.

Uiteraard kunnen de kunstwerken in deze musea onze aandacht op verschillende manieren trekken: omdat ze bekend zijn over de hele wereld (ik denk natuurlijk aan de Mona Lisa), omwille van de plaats waar ze tentoongesteld worden (zoals het museum van Orsay, een prachtig oud treinstation), of simpelweg door hun artistieke schoonheid (hoewel de smaak weliswaar verschilt van persoon tot persoon).

Ik wil echter een vraag aanhalen: als deze kunstwerken niet in deze musea tentoongesteld zouden zijn, zou je er dan aandacht aan besteden ?

Deze kernvraag toont aan dat er een vertakking in de Kunst is: de kunst van de musea enerzijds en de onafhankelijke kunst anderzijds. In de Franse hoofdstad bevinden zich veel artiesten van deze onafhankelijke kunst in de wijk van Le Marais. Daar zijn de straten het canvas van de kunstenaars: straattheater, open discussie in de cafés, muziekbands, sculpturen en schilderijen gemaakt op basis van dingen die op straat te vinden zijn, etc. Al die opwinding over kunst vindt haar oorsprong in een gebouw bekend als “59 rue Rivoli”. In dit gebouw verblijven onafhankelijke kunstenaars die om de bezoekers hun artistieke visie aan te bieden, zich de kamers eigen maken. Door elke kamer te bezoeken, kun je verschillende kunststromingen ontdekken. Als je de wenteltrap tot de vierde verdieping opgaat, dan kom je in een zonderlinge kamer binnen waarin overal de rommel is. Je moet bijna opletten wanneer je deze kamer bezoekt omdat dit het het kunstwerk is. Op een bepaalde manier, is het net alsof je in het hart staat. Ik raad de ervaring aan die vooral bijzonder is omdat je als bezoeker ook aan het kunstwerk kunt deelnemen: door een klein dingetje van jou daar neer te zetten.

------------------------------------------------

Gegevens van de foto:

Fotograag: GUIZIOU Franck / hemis.fr

ID: P2C5E0

 
 
zaterdag, 26 juni 2021 17:04

STAGE COMPLUTENSE UNIVERSITEIT 2021

Geschreven door

Over mijn ervaringen aan de Complutense universiteit te Madrid kan ik enkel beamen dat het er zeer aangenaam en leerrijk was. Niet alleen was de mentor, María José, erg vriendelijk en constructief in haar begeleiding maar voelt de leservaring op de universiteit, hoe onbekend ook op het eerste gezicht, een beetje als thuiskomen.

Gedurende mijn tijd in Madrid heb ik María José geassisteerd in haar lessen, door op basis van mijn kennis als leerkracht Nederlands en als moedertaalspreker af en toe de nodige extra duiding te voorzien bij bepaalde woorden en klanken. Daarnaast gaf ik uiteraard ook zelf les, deze lessen behandelden zowel grammatica, woordenschat als klankleer.

Echter bood de faculteit filologie mij ook de mogelijkheid om enkele lessen te geven die eerder als een ‘college’ konden beschouwd worden. Zo gaf ik les over de werking van de politiek in België ter voorbereiding op een gastcollege van politicoloog Harry Rijnen waarin hij de Spaanse en Nederlandse politiek naast elkaar zou zetten. Vervolgens gaf ik ook een les over het studentenleven in België, alsook een les over de Vlaamse primitieven ter voorbereiding op het geplande bezoek aan het Prado museum. Tijdens het museumbezoek kregen de studenten de kans om enkele van de besproken kunstwerken en andere kunstwerken van de besproken meesters in het echt te zien. Ter plaatse gaf ik ook extra uitleg bij bepaalde schilderijen.

Naast de didactische activiteiten, was ik ook verantwoordelijk voor het beheer van de Facebookpagina van de faculteit. Door middel van een handige app, Facebook Business Suite, was dit een kleine doch aangename taak. Zo kon ik ruim van tevoren de berichten inplannen op tactvolle uren om zo een iets groter bereik te hebben. Naast het beheren van de pagina, volgde ik ook enkele gastcolleges van Mediterraned waarover ik vervolgens enkele verslagjes schreef voor de blog van die organisatie.

Zoals je kon lezen, was het een ervaring vol variatie. Een stage aan deze universiteit kan ik iedereen, die graag op een andere manier leert lesgeven in talen en ook niet bang is van andere uitdagingen, ten zeerste aanraden!

Sinds november 2020 ben ik aangesteld als promovendus Nederlandse Letterkunde bij de Universiteit van Napels “L’Orientale”. Op dit moment woon ik in Rome en werk ik net zoals de meeste mensen voornamelijk vanuit huis. Sinds de uitbraak van Covid-19 zijn het voor iedereen bewogen en uitdagende tijden. Ik hoop dat ik in de nabije toekomst me kan onderdompelen in het bruisende Napolitaanse leven. De wisselwerking en afwisseling tussen stad en academie vormen voor mij een grote bron van inspiratie.

In het begin van mijn academische loopbaan was dat Leiden. Van 2010 tot 2015 hebben de sleutelstad, Nederlands oudste universiteit en studie- en studentenverenigingen mij kennis en zelfvertrouwen gegeven om nog een stapje verder te gaan. Na mijn bachelor Italiaanse Taal en Cultuur, een jaar Erasmus in de Lombardijse stad Brescia en mijn master Italian Literature and Culture was het tijd voor een nieuw avontuur. In september 2015 verhuisde ik – mijn hele hebben en houwen in drie koffers gepakt – naar de Italiaanse hoofdstad. Toch kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om alle schepen achter me te verbranden: de academische wereld lonkte. Ik schreef me in voor de bachelor Lingue, Culture, Letterature, Traduzione aan de Sapienza met als hoofdvakken Duitse en Nederlandse Letterkunde. Een keuze waar ik nooit spijt van heb gehad. Hoe mooi is het om je eigen land, taal en cultuur te herontdekken door de ogen van een ‘ander’? Een ‘ander’ die je misschien al dacht te kennen doordat je zijn/haar land, taal en cultuur hebt bestudeerd.

Sinds ik in Rome woon gaat er geen dag voorbij waarin de ene na de andere openbaring zich aan mij voordoet. Het is haast onvermijdelijk om geen vergelijkingen te trekken tussen Nederland en Italië. De Italianen zijn nieuwsgierig naar wat de Nederlander bezielt en vragen me vaak het hemd van het lijf als ik in een Romeins cafeetje een kopje koffie bestel. Ja, soms kan het lijken dat Nederland en Italië enorm van elkaar verwijderd zijn, maar eigenlijk hebben we heel veel met elkaar gemeen. Louis Couperus en Gabriele D’Annunzio maken daar, mijns inziens, deel van uit. Dit is dan ook één van de voornaamste beweegredenen waarom mijn onderzoeksproject zich richt op deze twee grote schrijvers uit het Europese fin de siècle.

Aan de hand van een kritisch-methodologische analyse van de artistieke en intellectuele vrouwfiguur, die het leven en het werk van beide schrijvers doorkruist, hoop ik de wederzijdse bewondering tussen Couperus en D’Annunzio bloot te leggen. Eerdere onderzoeken hebben uitgewezen dat er veel overeenkomsten zijn tussen de gebeurtenissen en personages uit de werken van Couperus en zijn persoonlijke leven. Ditzelfde geldt voor Gabriele D’Annunzio. Er bestaat echter nog geen gedetailleerde studie die beide auteurs en hun werken met elkaar vergelijken.

Met mijn onderzoek wil ik onder begeleiding van professor Franco Paris op dit gebied de eerste stappen zetten, te beginnen bij de vrouwen die beide schrijvers met elkaar verbinden: Elisabeth Couperus-Baud, Eleonora Duse en Ouida (pseudoniem van Maria Louise de la Ramée). De vrouw geldt voor zowel Couperus als D’Annunzio als inspiratiebron in het dagelijks leven en in hun literaire werken.

Mijn onderzoeksproject Lo specchio della suprema bellezza: fusioni di genere in Couperus e D’Annunzio (De spiegel van de hoogste schoonheid: genderversmelting in Couperus en D’Annunzio) heeft tot doel de vrouwbeelden te analyseren die door beide schrijvers worden gepresenteerd. Deze vrouwbeelden zijn namelijk complex en wijken af van de stereotype vrouwbeelden in de Europese literatuur geschreven door mannen.

Aangezien beide schrijvers altijd op zoek zijn geweest naar de hoogste vorm van schoonheid – kenmerkend voor het Decadentisme – wil ik op zowel stilistisch als thematisch niveau onderzoeken hoe Couperus en D’Annunzio hun vrouwelijke personages hebben opgetekend. In welk opzicht komen zowel de uiterlijke als innerlijke beschrijvingen van de vrouw met elkaar overeen en in welk opzicht verschillen ze van elkaar? Op deze manier wil ik komen tot een gedetailleerde analyse van de waaier van vrouwelijkheid, die al dan niet duidelijk aanwezig is in de romans, zonder afbreuk te doen aan de aanwezige elementen van mannelijkheid. Eén van mijn belangrijkste onderzoeksvragen is namelijk of het alter ego van zowel Couperus als D’Annunzio niet juist te vinden is in de vrouwelijke personages. Aan de hand van een stilistische analyse hoop ik te doorgronden op welke wijze beide schrijvers vorm hebben geven aan hun idee van de hoogste schoonheid in hun vrouwelijke personages, met wie zij zich mogelijk spiegelen.


Voor vragen of suggesties inherent aan mijn onderzoeksproject, kunt u met mij contact opnemen: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Website universiteit: www.unior.it/ateneo/view_news/14204/12511/1/zevenbergen-frianne-christine-.html

Mijn kennis met de Nederlandse taal en cultuur begon in 2006 bij de universiteit “L’Orientale” van Napels. Ik houd niet van conventies en bovendien heb ik altijd met grote nieuwsgierigheid en belangstelling naar de Nederlandse en Belgische multiculturele samenleving gekeken. Dat is misschien de reden waarom ik Nederlands als vreemde taal koos in plaats van de meest gestudeerde talen.

In 2009 ben ik cum laude afgestudeerd in met een scriptie in de Nederlandse Taal en Vertaling dan in 2012 heb ik een 2-jarige master in Moderne Talen, Letterkunde en Vertaalkunde behaald aan de universiteit “Sapienza” van Rome.

Sinds februari 2021 ben ik een postdoc bij Universiteit van Napels L’Orientale. Ik ben bezig met een onderzoeksproject dat het belang van Vincent Van Goghs brieven benadrukt als een literair kunstwerk waarin Van Goghs zelfrepresentatie plaatsvindt. Er wordt veel gepubliceerd over van Gogh en de brieven hebben wel een belangrijke rol gespeeld om de kennis van zijn leven en zijn kunst te verdiepen. Toch hebben ze weinig of bijna geen wetenschappelijke aandacht voor hun literaire waarde gekregen. Dit project zal dus diverse aspecten onderzoeken. In de eerste plaats, zal ik de literaire verwijzingen binnen de brieven analyseren, om de rol en de invloed van de literatuur op van Gogh te verklaren. Ten tweede, zal ik van Goghs stijl bestuderen, in het bijzonder het aspect van onregelmatigheid als een vorm van zelfrepresentatie. Dan zal ik de verschillen tussen de Nederlandse en de Franse brieven onderzoeken in het kader van de zelfrepresentatie en het scheppingsproces in verband met de taalbeheersing. Tenslotte, door de analyse van de vertaalstrategieën voor de brieven zal ik me concentreren op de effecten van de functionele aanpak van de Italiaanse en de Engelse versies. Mijn promotor is Prof. Franco Paris. Dat vind ik een heel innovatief project. Ik heb altijd veel interesse gehad voor “in between” dimensies daarom ben ik nu zo gefascineerd door de figuur van deze auteur die kunst en literatuur op een intrigerende manier combineerde en waarin meer botsende identiteiten naast elkaar bestonden.

In dit verband, zie ik een continuïteit met het onderzoeksgebied van mijn doctoraat. In 2018 promoveerde ik aan de Universiteit van Napels L’Orientale met een proefschrift over de werken van Naima El Bezaz, Rachida Lamrabet en over het debat rond de zogeheten migrantenliteratuur. Een van de meest interessante aspecten in het proza van deze twee schrijfsters met Marokkaanse afkomst is, naar mijn mening, het gebruik van fictie als filter voor thema’s zoals identiteit, racisme, discriminatie, botsende cultuurverschillen, die gevoelig liggen bij de publieke opinie, en als middel om vooroordelen en stereotypen te deconstrueren. Deze onderwerpen, waarover ik verschillende artikels publiceerde, blijven centraal in mijn onderzoeksinteresse.

Tijdens mijn doctoraat heb ik ook mijn eerste Nederlandse conversatielessen aan bachelorstudenten gegeven. Het is een heel stimulerende ervaring geweest en in augustus 2018 heb ik de intensieve docentencursus NVT Neerlandistiek - Seminarium didactiek, taal en cultuur gevolgd, bij het Instituut voor Nederlands Taalonderwijs en Taaladvies (INTT) van de Universiteit van Amsterdam en het Centrum voor Taal en Onderwijs (CTO) van de KU Leuven, om nieuwe leermethoden en vaardigheden te krijgen. Het was voor mij echt een belangrijke mogelijkheid om innovatieve werkvormen en digitale tools te leren kennen. Dat heeft me geholpen mijn eigen aanpak te ontwikkelen zodat mijn conversatielessen meer dynamisch en interactief kunnen zijn. Deze methode gebruik ik nu voor de colleges die ik aan bachelorstudenten geef. Ik coördineer mijn werk met Prof. Luisa Berghout, dus door mijn colleges kunnen de studenten woordenschat consolideren en de taal in praktische contexten oefenen.

Vertaalkunde heeft ook een belangrijke rol gespeeld in mijn hele universitaire opleiding. Ik heb verschillende workshops en studiedagen over literair vertalen gevolgd en voor mijn masterscriptie heb ik een deel van de roman Vrouwland van Rachida Lamrabet vertaald. Ik heb al wat werkervaringen als vertaalster, maar weinig in het kader van literaire vertaling waarop ik vanaf nu mijn aandacht wil vestigen.

Ik begin dus dit nieuwe hoofdstuk als postdoc met hetzelfde enthousiasme van die eerste dagen, maar met een zekerheid: aan diegene die mij vandaag vraagt of zo’n rare taal een goede keus was, zou ik antwoorden dat het nog beter dan mijn verwachtingen was.

"Ik heb besloten om de foto van mij met mijn Nederlandse klasgenoten te delen, omdat een van mijn favoriete plekken mijn universiteit is.

Omdat ik het als mijn tweede huis zie, is het de plek waar ik het grootste deel van mijn tijd doorbreng.

Het is de plek waar ik mijn favoriete ding doe: vreemde talen spreken.

Het is de plek waar ik mijn passie kan delen met andere mensen.

En het is de plek waar ik mijn vrienden elke dag kan zien.

En ik kan niet wachten om terug te gaan naar mijn universiteit."

Marika Romano (Universiteit van Triëste)

Pagina 1 van 3